Beraberlik

Birini düşünün, neden bağlanırız?

Belki de bizi kucaklaştıran en önemli şey aynı dilden

konuşuyor olmamızdır, aynı gönül dilinden.

Hüzünlerimiz de sevinçlerimiz de benzer kaynaklardan besleniyordur. Bir insanı sevdiğimiz zaman, yaşamdaki detayların tadına daha çok varmaya başlarız. Ve sonrasında o daha farkındalıkla seçebildiğimiz detayları sevdiğimiz insana anlatırız. Anlatırız ki, aldığımız tat daha da artsın.

Her insan yalnızdır. Kendisine itiraf etse de, etmese de bu böyledir. Biz itiraf edenlerden olmayı seçeriz. Asil itiraf ettiğimiz zaman kurtuluruz yalnızlığımızdan.Çünkü işte o zaman karşımızdaki insan kendi yalnizlığını getirip bize verir.

Yaşamın içinde ters giden ne varsa; trafiğin kargaşası, insanların saygı ve sevgiden bihaber oluşu, hiç yüzünden kalp kırışları, beş parasızlık, işsizlik,vefasızlık, vurdumduymazlık, yalakalık, fırsatçılık vs...

Biliriz ki, karşımızdaki insan da tıpkı bizim gibi

eline görünmez bir balyoz ve su terazisi alıp, bütün bu yanlışlıkları bir bir düzeltmek, dengelemek istiyordur.Bunu bildiğimiz için daha da çok severiz o insanı.

Velhasıl kelam,ve böyle bir insana sınırsız güvenir, teslim oluruz. O andan sonra biz minik bir tahta kayık oluruz, o ise sığınılacak, bizi deli dalgalardan koruyacak huzurlu bir liman...

Halil İbrahim ÇELİK