Halil Ibrahim Çelik

Birini düşünün, neden bağlanırız? Belki de bizi kucaklaştıran en önemli şey aynı dilden konuşuyor olmamızdır, aynı gönül dilinden. Hüzünlerimiz de sevinçlerimiz de benzer kaynaklardan besleniyordur. Bir insanı sevdiğimiz zaman, yaşamdaki detayların tadına daha çok varmaya başlarız. Ve sonrasında o daha farkındalıkla seçebildiğimiz detayları sevdiğimiz insana anlatırız. Anlatırız ki, aldığımız tat daha da artsın. Her insan yalnızdır. Kendisine itiraf etse de, etmese de bu böyledir. Biz itiraf edenlerden olmayı seçeriz. Asil itiraf ettiğimiz zaman kurtuluruz yalnızlığımızdan.Çünkü işte o zaman karşımızdaki insan kendi yalnizlığını getirip bize verir. Yaşamın içinde ters giden ne varsa; trafiğin kargaşası, insanların saygı ve sevgiden bihaber oluşu, hiç yüzünden kalp kırışları, beş parasızlık, işsizlik,vefasızlık, vurdumduymazlık, yalakalık, fırsatçılık vs... Biliriz ki, karşımızdaki insan da tıpkı bizim gibi eline görünmez bir balyoz ve su terazisi alıp, bütün bu yanlışlıkları bir bir dü...

Her insanın kendine ait adaptif  sınırları vardır, bunlar insanı denge de tutar ve de bunun sonucunda ideal bir hayat eğilimi sağlar. Bu ideallığı yakalamak sonucunda her insanı tatmin edebilecek bir Felix (mutlu) oluşur. Ve burda bağlayan bir nokta vardır, ki hepimizin ortak sorun evresidir. İkincil şahıs benimsenmesi. Bu evre o kadar tehlike arz eder ki, insan kendi bilincini kapatacak nitelikte davranışlar bile  sergileyebilir. Bu sadece kendinizi hiçe saymaktan başka hicbirseye yaramaz. Ve unutmayın ki, hayat sizin hayatınız müdalahele önce yüce Rabbim, sorna sizin elinizdedir. Biz bu dünyaya misafir geldik, misafir gideceğiz.  Anı iyi değerlendirin. Ki bu sizin en büyük hazinenizdir. وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيٰوةٌ يَٓا اُو۬لِي الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ (Kısasta sizin için hayat vardır, ey akıl sahipleri, umulur ki sakınırsınız.) Dostlar; Mutlu olun, durduk yere gülün ya, Yakışsın. birini yanınızda tutmak için çaba sarf etmeyin,bırakın sizin yanınızda durma...